Lita van Engelenhoven
WWW.LITAVANENGELENHOVEN.NL Wanneer we kijken naar het werk van Lita van Engelenhoven, zou je kunnen denken dat het o.a. over stillevens gaat. Dit is wat de kunstenaar betreft niet het geval. Het zijn slechts vormen die gebruikt worden en die aan stillevens doen denken. Zij voelt geen bijzondere affiniteit met deze voorwerpen. Wat belangrijk is, is de manier waarop het geschilderd is, de huid van het schilderij en hoe de vormen zich ten opzichte van elkaar verhouden, wat hun onderlinge relatie is. Door haar aandacht voor de relatie tussen de vormen en het voor haar kenmerkende kleurgebruik geeft zij haar schilderijen vaak een gevoelige en kwetsbare sfeer. Dit gegeven komt het meeste tot uitdrukking in haar portretten. Universele portretten die niet verwijzen naar de werkelijkheid, naar een bestaand persoon. Deze portretten hebben een minimum aan communicatief gebaar jegens de beschouwer. Ze behouden als het ware hun eigen individualiteit en nodigen niet uit tot actie. De ogen van de toeschouwer kunnen het portret lezen als een gedicht. De portretten tonen een mengeling van melancholie en een zekere trots. De kijker zoekt de ogen van het portret en gaan zo als het ware een dialoog aan. Het gezicht is de plaats waar binnen en buiten, mens en wereld, natuur en ziel elkaar ontmoeten. De titel van het schilderij verwijst dan ook eerder naar de inhoud, dan naar de voorstelling. Jaren geleden hield het schilderen een grotere lichamelijke activiteit in dan tegenwoordig. Nu bouwt ze haar schilderijen op, laag over laag, van donker naar licht. Ze heeft het accent verlegd naar ambachtelijk schilderen en onderzoekt de werking van het licht op de kleur, de vorm en het onderwerp. De laatste tijd zien we een voorliefde voor het landschap. Niet alleen de Franse en Italiaanse landschappen, maar ook het Hollandse landschap. De atmosfeer van het landschap is belangrijker dan de realiteit ervan te schilderen. Als het schilderij af is, lijkt het alsof het altijd al bestaan heeft. Het is zo en niet anders. Alleen de maker weet wat het geweest is voor dat het zijn huidige vorm had gevonden. Dit proces is vaak een moeizaam proces. Het schilderij stelt vragen waarop een antwoord gevonden moet worden. Soms verandert het schilderij door een geringe toevoeging. Het lijkt alsof alles met elkaar in een geheimzinnig verband staat. "Het lijkt simpel, maar toch is het alsof mijn leven ervan af hangt", zegt de kunstenaar hier zelf over.
 
Alles over Lita van Engelenhoven