Marjorie Slooff
Inhoudelijke uitgangspunten. Mijn werk gaat over groei en beweging. Zowel de psychologisch/inhoudelijke als de natuurlijk/materiële kant van deze begrippen zijn uitgangspunten voor de ruimtelijke werken die ik maak. De groeipotentie van al het natuurlijk leven, de kracht daarvan, de overlevingsstrategieën van alle wezens fascineren mij. Mijn interesse in deze drijfveren van menselijk gedrag en de verwantschap ervan met wat we dierlijke instincten noemen leidde tot de afstudeer scriptie over archetypen. De leer van het onderbewuste als ongrijpbaar sturingsmechanisme van gedrag en generator van ideeën en helder inzichten fascineert mij. De drijfveren die mens en dier verbinden, van oorsprong overlevingsstrategieën, zijn voor mij fascinerende basale oerkrachten. Veel mensen in onze maatschappij lijken hier ver vanaf geraakt maar worden er tegelijk nog door gestuurd. Met mijn beelden wil ik bereiken dat degene die mijn werk beschouwt geraakt wordt, niet op het nivo van cognitie, maar op het onderliggend minder bewuste nivo van zijn of haar onderbewustzijn. Daar wil ik graag een boodschap binnen laten komen omdat deze daar een andere impact kan hebben. Ik hoop met mijn werk de oude instincten en oerkrachten te raken en op te roepen. Van daaruit mensen afstand te laten nemen van het alledaagse, digitale, drukke bestaan. Geleidelijk heeft het thema groei zich verdiept en laat verschillende facetten zien. Een ervan is de huid, een ander evolutie, een derde leven en vergankelijkheid. Zo gaan Flight(afb. 12 en 13), mijn installatie voor Sneeuwbal(zie site) en Nabalo(afb. 9) bijvoorbeeld over huid, mijn afstudeer werk over evolutie en groeikracht en de installatie Ovaria(afb. 2,3) over het leven en vergankelijkheid. Het kwestbare leven in alle facetten boeit mij dus: het prille begin, ziekte en afwijkingen, de geleefde huid, het oude lichaam, groei in alle opzichten. Mijn werkervaring als fysiotherapeut en de manier van kijken naar de mens en zijn lichaam die je je daarbij onvermijdelijk eigen maakt heeft hier zeker mee te maken. In mijn werk heb ik veel aan verval van het menselijk lichaam gezien, verval na hoge fysieke belasting, verval door ouderdom, verval door trauma?s. De sporen die hierdoor op huid, en door de huid zichtbaar aan botten en spieren overblijven leg ik graag vast. Dus juist de verweerde huid, de vervormde rug na een operatie, de spieratrofie na een verlamming. Al tijdens de academie heb ik op verschillende broedplaatsen gewerkt en geëxposeerd. Hierdoor kreeg ik de kans om mijn visie en eigen manier van werken te ontwikkelen en veel te experimenteren. Op het Artoll in Bedburg-Hau bijvoorbeeld, waar in een van de grote huizen van de psychiatrische kliniek kunstenaars hun projecten kunnen realiseren. Omdat de plek een artist in residence functie heeft kan er intensief gewerkt en geleefd worden. Ik leerde er bijvoorbeeld dat de duurzaamheid van mijn werk ondergeschikt is aan de ervaring die ik de kijker wil geven. De kracht van oorspronkelijk, niet bewerkt materiaal telt en ook de invloed van de ruimte waar de installatie wordt opgebouwd. Hierin voel ik mij verwant met de kunstenaars van de arte povera. Mijn uitgangpunt is dus dat de ervaring belangrijker is dan de duurzaamheid, en daar plaats ik graag een levensfilosofie achter. Groei en beweging zijn in die visie belangrijk, los durven laten en weer verder gaan. Veel mensen leven opgesloten in een soort cocon van zekerheden met hun verlangens en wensen diep weggestopt. Mijn wens is het om door die cocon heen te breken en ze een glimp te geven van hoe het is om verder te gaan. De vergankelijke materialen die ik gebruikt om mijn fascinatie voor vloeiende vormen en huid uit te drukken zijn nu voor altijd vastgelegd in brons. Iedereen groeit wel eens uit zijn vel of werpt een huid af en laat daarin een afdruk achter van hoe het was om zo te zijn. Het thema huid is voor mij een blijvende bron van inspiratie, doordat deze een grens is die binnen- en buitenwereld verbindt en scheidt.
 
Alles over Marjorie Slooff